Satın Almama Gününden amaç sadece bir gün boyunca insanları alışverişten uzaklaştırmak değil. Temel hedef, özellikle medya aracılığıyla topluma yerleşen tüketim kültürüne karşı bir set oluşturmak. Özellikle gelişmiş ülkelerdeki tüketim bağımlılığına karşı sade hayat çizgisinde kontrollü bir hayata doğru önemli bir basamak oluşturmak.

Satın Almama Gününün en büyük eylemi 24 saat boyunca hiçbir şey satın almamak şeklinde gerçekleşiyor. Ancak bu günün kutlandığı ülkelerde birbirinden ilginç yöntemler uygulanıyor. Konserlerin düzenlenmesi, alışveriş merkezlerinin önünde kredi kartlarının kesilmesi, el ilanlarının dağıtılması gibi faaliyetlerin yanısıra kampanyaya destek veren insanlar tarafından alışveriş merkezlerinin önlerinde “alışveriş yapılmayan” bölgeler oluşturulması, merihli kostümler giyen insanların alışverişe gelenleri tüketim çılgınlığından kurtulmaya çağırmaları gibi dikkat çekici eylemler düzenlenmekte. New York City’nin Times Meydanında üzerini altın ve dolarlarla donatan ve kendisini “Bay Materyalizm” olarak tanıtan bir kişinin alışveriş yapanlara “tüketim çılgınlığına yaptıkları katkıdan dolayı” teşekkür etmesi ilginç eylemlerden birisiydi.

Kanada’nın Vancouver şehrinde yaşayan Ted Dave grafik sanatçısıydı ve bir reklam şirketinde çalışıyordu. İşi reklam hazırlamaktı. Reklamlarla çeşitli ürünleri insanların tüketmesini sağlamaktı. İnsanlara bir ürünü tükettirdiği oranda para kazanıyordu.

Ted Dave işinde çok başarılıydı. Ama o, içten içe yaptığı işten rahatsızlık duymaya başlamıştı. Çünkü günlük yaşantıdaki karşılaştığı her olaya reklamcı gözüyle baktığı için, kendisi de dahil bütün insanların başkaları tarafından yönlendirildiğini görüyordu. İnsanlar kendi istekleriyle değil, gazetelerden ve dergilerden okudukları, radyo ve televizyonlardan gördükleri reklamlar doğrultusunda birşeyler alıyorlardı. Üstelik sürekli birşeyler satın alma işlemi alışkanlık sınırlarını da aşmış, bir bağımlılık haline gelmişti.

1992 yılı sonbaharında yaşadığı çalkantılı dönemi, “Bu tablo zihnimi sürekli olarak meşgul ediyordu. Bu gidişatı geri çevirecek bir yol bulunmalıydı” sözleriyle ifade ediyor Ted Dave. Özellikle her Kasım ayının son Perşembe günü ABD ve Kanada’da Şükran Günü olarak kutlanıyordu ve bu iki ülke tam bir tüketim çılgınlığına sahne oluyordu. Onun ardından Noel ve Yılbaşı günleri ile tüketim çılgınlığı insanların ruhlarına kadar işliyordu.

Ted Dave işte tam o sıralarda radikal bir karar aldı. İnsanları biraz olsun kendilerine getirmek ve tüketim çılgınlığından kurtarabilmek için bir kampanya planladı.

Ted Dave bu kampanya ile insanları sadece bir günlüğüne alışveriş yapmamaya çağırıyordu. Kampanya için seçtiği ve “No Shop Day” (Alışverişsiz Gün) adını verdiği gün ise, bir yıl boyunca en fazla alışverişin yapıldığı Şükran Gününün hemen ertesi günü, yani Kasım ayının son Cuma günüydü.

Yıllarca bir reklamcı olarak çalışan Ted Dave, bu kez hazırladığı afişler ve posterlerle insanları tüketmemeye, alışveriş yapmamaya çağırıyordu.

Ted Dave, Vancouver halkından 24 saat boyunca hiçbir harcama yapmamayı istiyordu. Ancak onun amacı, tüketimi sadece bir günlüğüne frenlemek değildi. Temel hedefi, özellikle medya aracılığıyla topluma yerleşen tüketim kültürüne karşı bir set oluşturmaktı. Çünkü tüketim kültürüyle insanlar daha rahat ve daha konforlu bir hayatın kendilerini mutluluğa ulaştıracağına inanmışlar, bunun için de sürekli tüketmeyi, sürekli birşeyler satın almayı zorunlu olarak görmeye başlamışlardı. İnsanlar böyle inanıp, bu doğrultuda harekete geçince de bir tür “tüketim tutsakları” haline gelmişlerdi. Böylece, güç tamamen piyasaya ürün süren ve bu ürünü tükettirmek için her türlü aracı kullanan kesimin eline geçmişti. Bu süreci tersine çevirmek gerekiyordu. İşte bu yüzden, Dave “Bu kampanyadaki amacım, alışverişteki asıl gücün satıcılardan alıcılara geçmesini sağlamaktı” diyordu ve tüketim bağımlısı olan insanların zihinlerine bu bağımlılıktan kurtulabilecekleri düşüncesini yerleştirmeyi hedefliyordu. Bunun için hazırladığı tanıtım afişlerinde şu soruyu yöneltmişti: “Alışveriş yapmadan bir gün geçirebileceğinizi hiç düşündünüz mü?”

SAG kampanyalarının en belirgin eylemi, 24 saat boyunca hiçbir şeyin satın alınmaması. Ancak başlangıcından günümüze kadar bu kampanyalarda, tüketim çılgınlığına karşı insanların dikkatini çekmeye yönelik pek çok ilginç yöntem de kullanıldı. Örneğin, konserler düzenlendi, kredi kartları kesildi, posterler asıldı, el ilanları dağıtıldı. Alışveriş merkezlerinin önlerinde merihli kostümlerini giyen, koyun maskeleriyle alışveriş reyonlarını dolaşan insanlar görüldü. İnsanlar birbirlerine bu günü hatırlatan mektuplar, kartlar, internet üzerinden yazılı ve resimli mesajlar gönderdiler. Bazı alışveriş merkezlerinin önünde veya içinde “alışveriş yapılmayan” küçük bölgeler oluşturdular. Buralara kanepe, masa, halı, minder gibi şeyler koydular ve alışveriş için gelenleri buraya çağırdılar. Misafirleriyle satranç oynadılar, kitap okudular, resim yaptılar, sohbet ettiler.

SAG kampanyalarındaki etkinlikler kırıcı, incitici, hakaret edici özelliklerden uzaktı. İnsanların dikkatini çekebilecek, en azından kendi kendini sorgulamaya yöneltecek ve çoğunlukla da insanları gülümsetecek eylemler düzenlendi. Geçtiğimiz yıl ABD’nin Seattle şehrinde bulunan West Lake Center isimli alışveriş merkezinin önünde toplanan çok sayıdaki kampanya gönüllüsü kredi kartlarını kestiler. Ya Paranı Ya Canını isimli kitabıyla ABD’de sade hayat düşüncesinin öncülerinden olan Vicki Robin de eylemciler arasındaydı. Doktor elbiselerini giymiş olan Robin, alışverişe gelenlere, aşırı zenginlikten kaynaklanan psikolojik bir hastalık olan “Affluenza”yı iyileştirecek reçeteler dağıtıyordu.

ABD’nin Minnesota şehrinin en büyük alışveriş merkezlerinden olan Mall of America’nın tavanından aşağıya kadar sarkan 55 metrekare genişliğinde bir bez afiş asıldı. The Ruckus Society isimli grup üyeleri tarafından asılan dev afiş üzerinde, altı delinmiş bir alışveriş çantasından düşen dünya resmi vardı. En altta ise şu cümle yazılıydı: “Düşünceye kadar satın al!”

1999 yılında New York City’nin Times Meydanında üzerini altın ve dolarlarla donatan ve kendisini “Bay Materyalizm” olarak tanıtan bir eylemci, alışveriş yapanlara “tüketim çılgınlığına yaptıkları katkıdan dolayı” teşekkür ediyordu. San Fransisco’da SAG kampanyasını organize edenlerden Marie Drennan, Özgürlük Anıtını temsil eden bir kostüm giymiş, eline kampanyayla ilgili bayraklar almıştı ve yanıbaşındaki alışveriş merkezine girenlere şöyle diyordu: “Alışveriş yapmak zorunda değilsiniz.”

Hollywood’da senaristlik yapan Kelly Leffler ise 2000 yılının SAG kutlamaları için koyun kostümleri giydi ve Los Angeles’in en tanınmış alışveriş merkezlerinden olan Beverly Center’e yürüyerek geldi. Orada yaptığı tek eylem koyun gibi melemekti.